Zingeving

Zingeving o.l.v. Lenny Pikard is vanaf donderdag 4 juni j.l. weer begonnen. Zingeving wordt gehouden in de Inloop van 19:30 uur - 21:00 uur.

Zingeven laat zich niet in een hokje plaatsen, ieder geeft op zijn/haar manier zin aan het leven.

Zingeving is net zo belangrijk als ademhalen. Dit geldt voor iedereen, maar zeker ook voor GGZ-cliënten. Zij weten als geen ander wat tegenslag is en hebben vaak behoefte aan zin geven aan hun leven.

Bijna 4 jaar geleden zijn wij gestart met een gespreksgroep Zingeving. Deze groep komt elke 2e week van de maand om 19:30 uur bijeen. Het is een plek waar mensen elkaar vertellen over:

  • Het leven
  • Wat ze hebben meegemaakt
  • Waar ze plezier aan beleven
  • Waar ze moeite mee hebben
  • Iedereen vertelt en laat zo iets zien van zichzelf
  • Je vertelt niet meer en niet minder dan jezelf wilt

Voor meer informatie kun je contact opnemen met Lenny Pikard via haar e-mailadres l.pikard@cosis.nu.

 

Hieronder volgt een openhartige interview met Hermien, zij is cliënt en vrijwilligster bij Pand 42.

 

Wil je iets vertellen over jezelf, wie je bent en wat je doet?

Ik ben in 1953 geboren in een gewoon middenstandsgezin. Mijn lagereschooltijd  leek normaal te verlopen. Maar ik was als kind voor alles en iedereen bang, had zenuwtrekjes en beschadigde mijzelf. Ik had redelijke rapporten maar was een eenzaam meisje, dat nergens goed genoeg in was. Mijn broer was in alles beter, in sport, op school en hij had vrienden en vriendinnen. Dit was de rode draad in mijn leven: “nooit goed genoeg”. Waar ik echter heel goed in was, was niet eten, waardoor ik een eetstoornis opliep.

Mijn rapporten op de middelbare school, MMS, waren goed, en dus had ik geen zorg nodig dachten ze. Later ging ik naar het HBO in Groningen. Daar had ik een heel nare ervaring. Ik was een slank meisje, dat er jonger uitzag dan ze was. In die tijd kwam ik in contact met een pedofiel die mij aanrandde. Een erg onveilige situatie, waarop ik overspannen raakte. Keurig heb ik de opleiding afgemaakt. Na het HBO ben ik gaan werken als jeugdbibliothecaris. Dit heb ik meer dan 40 jaar gedaan. Mijn werk ging bijna altijd goed! Dankzij de chronische depressie en angsten voelde ik me steeds: “de eeuwige buitenstaander”. Ik heb me wel eens afgevraagd: “Wat heeft het verder voor zin dat ik er nog ben?”. In die 40 jaar heb ik 2 jaar in de WAO gezeten mede omdat ik op mijn werk erg op mijn tenen moest lopen. Een tijdje heb ik ggz ondersteuning gehad, maar ik kon moeilijk in de bestaande therapieën ingepast worden. Ik was niet een erg genoeg geval en paste niet in de therapiegroepen. Ik kreeg wel antidepressiva. De antidepressiva die ik slik ben ik voorzichtig aan het afbouwen. Ik had een goede opleiding, een goede baan en een huis. Het lijkt allemaal prima aan de buitenkant. Zeven jaar heb ik samengewoond met een alcoholist, dit ging niet meer. Later heb ik nog eens twee jaar een relatie gehad, die eindigde ook. We zijn beide keren als vrienden uit elkaar gegaan. Nu ben ik gepensioneerd en richt ik me op mensen met een psychische en/of sociale kwetsbaarheid. Voor Humanitas ben ik vaak bereikbaar. Het maatjesproject wordt mede door mij gecoördineerd en ik heb ook mijn eigen maatjes waar ik regelmatig contact mee heb. Verder werk ik als vrijwilliger in de Inloop en probeer ik 1 dag in de week voor mezelf te houden.

Kun je iets vertellen over jouw ervaring als deelnemer van de zingevinggroep?

Ik ben deelnemer geen vrijwilliger, zo stel ik me op. Ik heb het gevoel dat ik wat te brengen heb en tevens iets kan halen in de zingevinggroep. Op een gelijkwaardige basis praten we met elkaar. Door te vertellen wat ik voel en beleef. Ze zeggen niet “het zal wel meevallen ”of “stel je niet zo aan”. We nemen elkaar serieus. Begrip voor elkaar, veiligheid en vertrouwen is ons motto. In een sfeer waarbij we “goed genoeg” zijn. In de Inloop is iedereen welkom, zolang men zich volgens de regels gedraagt. Ook de mensen zonder huisvesting. Je wordt niet zomaar weggestuurd.

Als vrijwilligers overleggen we veel, wie wat doet bij bijvoorbeeld het lunchcafé en we begeleiden de meewerkers. We proberen een mooie dag voor iedereen te creëren. Er is hier meer geduld met de mensen, dan ik ervaren heb in mijn oude werk(bibliotheek) en in de samenleving, minder gehaast. In de toekomst ben ik wel eens bang dat door de grote organisatie die Cosis is, er een verzakelijking op gaat treden. Er moeten regels zijn, maar in de Inloop is er meer ruimte zodat mensen meer zichzelf kunnen en mogen zijn. 

Wat is jouw beeld van ervaringsdeskundigheid, ben je zelf ook E.D.er, of wil je het worden?

Ervaringsdeskundigen kunnen een heleboel toevoegen aan de organisatie. Samen met de professionals zijn de ervaringsdeskundigen een welkome aanvulling op de geboden hulpverlening. De begeleiding is meer praktisch gericht en de ED er heeft meer tijd voor een goed gesprek. Ervaringsdeskundigen kijken anders tegen dingen aan en werken nog meer laagdrempelig met mensen door hun persoonlijke ervaringen en hun kennis, opgedaan in een speciale studie.

Ik heb zelf een cursus gevolgd “Werken met eigen ervaring” Daar heb ik aan den lijve ervaren dat persoonlijke ervaringen uitwisselen voor een speciale klik zorgt. Dit gebruik ik niet bij elke deelnemer maar daar waar het op zijn plaats is stel ik me open op. Met mijn 66 jaar heb ik niet meer de behoefte een opleiding ED te volgen. Maar ik gebruik mijn levenservaring ook in mijn maatjeswerk bij Humanitas en als vrijwilligster van de Inloop..

De Inloop is een fijne plek voor mensen waar ik me een waardevol deel van voel.

© 2014 - 2020 Pand 42 | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel